แปลมคธเป็นไทย ข้อ ๓๖๑-ข้อ ๓๗๐

แปลยกศัพท์

ข้อ ๓๖๑-ข้อ ๓๗๐

๓๖๑. กติ อตฺถวเส ภควตา ภิกฺขูนํ สิกฺขาปทํ ? ทส.

อ. สิกขาบท ภควตา อันพระผู้มีพระภาค ปญฺญตฺตํ ทรงบัญญัติแล้ว ภิกฺขูนํ แก่ภิกษุ ท. ปฏิจฺจ เพราะอาศัย อตฺถวเส ซึ่งอำนาจแห่งประโยชน์ ท. กติ เท่าไร? สิกฺขาปทํ อ. สิกขาบท ภควตา อันพระผู้มีพระภาค ปญฺญตฺตํ ทรงบัญญัติแล้ว ภิกฺขูนํ แก่ภิกษุ ท. ปฏิจฺจ เพราะอาศัย อตฺถวเส ซึ่งอำนาจแห่งประโยชน์ ท. ทส สิบฯ

๓๖๒. อตฺถิ ปนา’ยสฺสมโต โกจิ เวยฺยาวจฺจกโร?

ปน ก็ โกจิ อ. ใครๆ เวยฺยาวจฺจกโร ผู้เป็นไวยาวัจกร อายสฺมโต ของท่านผู้มีอายุ อตฺถิ มีอยู่หรือ?

๓๖๓. มา อายสฺมนฺโต เอวํ อวจุตฺถ.

อายสฺมนฺโต ข้าแต่ท่านผู้มีอายุ ท. ตุมเห อ. ท่าน ท. อา อวจุตฺถ อย่าได้กล่าวแล้ว เอวํ อย่างนี้ ฯ

๓๖๔. โก นาม เต อุปชฺฌาโย?

อุปชฺฌาโย อ. พระอุปัชฌาย์ เต ของท่าน โก นาม ชื่ออะไร?

๓๖๕. อุปชฺฌาโย เม ภนฺเต อายสฺมา ติสฺสตฺเถโร นาม.

ภนฺเต ข้าแต่ท่านผู้เจริญ อุปชฺฌาโย อ. พระอุปัชฌาย์ เม ของกระผม อายสฺมา ติสฺสตฺเถโร นาม ชื่อติสสเถระ ผู้มีอายุ โหติ ย่อมเป็น ฯ

๓๖๖. สเจ อหํ ตํ คหปติ อโรคํ กเรยฺยํ, กึ เม เทยฺยธมฺโม? สพฺพํ จ เต อาจริย สาปเตยฺยํ โหตุ, อหํ จ เต ทาโสฯ

คหปติ ดูกรคฤหบดี สเจ หากว่า อหํ อ. เรา กเรยฺยํ พึงกระทำ ตํ ซึ่งท่าน อโรคํ ให้เป็นผู้หาโรคมิได้ไซร้, เทยฺยธมฺโม อ. ไทยธรรม กึ อะไร ภวิสฺสติ จักมี แก่เรา? อาจริย ข้าแต่อาจารย์ จ ก็ สาปเตยฺยํ อ. ทรัพย์สมบัติ สพฺพํ ทั้งปวง โหตุ จงมี แก่ท่าน , จ อนึ่ง อหํ อ. เรา ทาโส เป็นทาส เต ของท่าน โหมิ จะเป็นฯ

๓๖๗. มา เม ตฺวํ คหปติ สพฺพํ สาปเตยฺยํ อทาสิ, มา จ เม ทาโส.

คหปติ ดูกรคฤหบดี ตวํ อ. ท่าน มา อทาสิ อย่าได้ให้แล้ว สาปเตยฺยํ ซึ่งทรัพย์สมบัติ สพฺพํ ทั้งปวง เม แก่เรา, จ อนึ่ง ตฺวํ อ.ท่าน ทาโส เป็นทาส เม ของเรา มา โหหิ จงอย่าเป็นฯ

๓๖๘. เอเต โข ภเณ เวชฺชา นาม พหุมายา, มา จ อสฺส กิญฺจิ ปฏิคฺคเหสิ.

ภเณ แน่ะพนาย เวชฺชา ชื่อ อ. หมอ ท. เอเต โข เหล่านั่นแล พหุมายา เป็นคนมีมายามาก โหนฺติ ย่อมเป็น, จ ก็ ตฺวํ อฺ ท่าน มา ปฏิคฺคเหสิ อย่าถือเฉพาะแล้ว(อย่าชื่อถือ) กิญฺจิ วจนํ ซึ่งคำอะไรๆ อสฺส เวชฺสฺส ของหมอนั่นฯ

๓๖๙. ปริปุณฺณํ เต ปตฺตจีวรํ,? อาม ภนฺเต.

ปตฺตจีวรํ อ. บาตรและจีวร เต ของท่าน ปริปุณฺณํ เต็มรอบแล้วหรือ(มีครบแล้วหรือ)? ภนฺเต ข้าแต่ท่านผู้เจริญ อาม เออ ปตฺตจีวรํ อ. บาตรและจีวร เม ของกระผม ปริปุณฺณํ เต็มรอบแล้ว?

๓๗๐. มา ตํ โลโภ อธมฺโม จ จิรํ ทุกฺขาย รนฺธยุ ฯ

โลโภ จ อ. ความโลภด้วย อธมฺโม จ อ. สภาพมิใช่ธรรมด้วย มา รนฺธยุ อย่าระรานแล้ว ตํ ซึ่งท่าน ทุกฺขาย เพื่อทุกข์ จิรํ สิ้นกาลนานฯ